ఒక రోజు ఆమెను చాలా మిస్ అయ్యాను. సాధారణమైన రోజు అయినా, ఆమె లేకపోవడం ఆ రోజంతా ఖాళీగా అనిపించింది. ఆమె ఉంటే రోజు ఇంకాస్త అందంగా మారేదేమో అన్న భావన మనసంతా నిండిపోయింది. చిన్న చిన్న క్షణాల్లో కూడా ఆమె ఉనికి ఎంత ముఖ్యమో అప్పుడు అర్థమైంది. ఆమె నవ్వు, ఆమె మాటలు, ఆమెతో ఉన్న నిశ్శబ్దం కూడా నాకు ఎంతో ప్రశాంతతనిచ్చేవి.
ఆమె నా ఎదురుగా కూర్చుంటే భోజనం మరింత రుచిగా అనిపించేదేమో అనుకున్నాను. ప్లేట్లోని ఆహారంతో పాటు ఆమె చూపే ప్రేమ కూడా కడుపు నింపేదని గుర్తొచ్చింది. కలిసి తినే ప్రతి భోజనం ఒక పండుగలా అనిపించేది. ఆమెతో పంచుకున్న చిన్న సంభాషణలు కూడా ఆ రోజును ప్రత్యేకంగా మార్చేవి.
వర్కౌట్స్ చేస్తూ కూడా ఆమె గుర్తొచ్చింది. ఒంటరిగా చేస్తే అది శిక్షలా అనిపించేది, కానీ ఆమె పక్కన ఉంటే అదే సరదాగా మారేది. ఒకరినొకరు ప్రోత్సహించుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ చేసే ప్రతి క్షణం నాకు ఎనర్జీని ఇచ్చేది. ఆమె ఉనికే నాకు బలం, ధైర్యం.
ఎక్కడ ఉన్నా, ఏ పరిస్థితిలో ఉన్నా, ఆమె ఉంటే చాలు అనే భావన నాలో బలంగా ఉంది. ఆమె నా ఇంటి భావన, నా ప్రశాంతత. ఆమె దగ్గర ఉంటే ప్రపంచం ఎంత గందరగోళంగా ఉన్నా మనసు మాత్రం నిశ్చలంగా ఉండేది. అదే నా జీవితం కోరుకున్న సౌఖ్యం.
అందుకే ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్ను నా జీవిత భాగస్వామిగా మార్చుకున్నాను. ప్రేమ, స్నేహం, నమ్మకం అన్నీ కలిసిన ఆ బంధానికి పేరు పెట్టాను — పెళ్లి. 26.02.2026 నా జీవితంలో మరిచిపోలేని రోజు అయింది. ఆమె నా భార్యగా మారిన రోజు, నా ప్రపంచం పూర్తిగా మారిన రోజు.
