చరిత్ర అనేది గత సమాజపు జీవన విధానానికి అద్దం వంటిది. అది మన గతాన్ని మాత్రమే కాకుండా, మన సంస్కృతి, విలువలు, సామాజిక పరిణామాలను కూడా ప్రతిబింబిస్తుంది. కానీ ఇటీవలి కాలంలో కొందరు తమ సామాజిక ప్రతిష్ఠను పెంచుకోవాలనే ఉద్దేశంతో చరిత్రను వక్రీకరించే ప్రమాదకర ధోరణి పెరుగుతోంది. ఆధారాలు లేని కథనాలు, కల్పిత వంశావళులతో చరిత్రను తమకు అనుకూలంగా మలచడం వల్ల సమాజంలో అనవసరమైన విభేదాలు, ఉద్రిక్తతలు తలెత్తుతున్నాయి.
కొన్ని కులాలు లేదా వర్గాలు తమ మూలాలను ప్రాచీన రాజవంశాలతో అనుసంధానం చేస్తూ, తామే వీరుల వారసులమని ప్రచారం చేస్తున్నాయి. పుస్తకాలు రాయడం, నకిలీ శాసనాలు తయారు చేయడం, తప్పుడు ఆధారాలను ప్రచారం చేయడం వంటి చర్యలు పెరుగుతున్నాయి. చరిత్ర ఊహల మీద కాదు, శాసనాలు, తామ్రపత్రాలు, పురావస్తు ఆధారాలు, సమకాలీన సాహిత్యం వంటి ప్రామాణిక సాక్ష్యాల మీద నిలబడాలి. ఈ ప్రమాణాలను విస్మరించడం చరిత్రకే కాదు, సమాజానికి కూడా హానికరం.
విజయనగర సామ్రాజ్య స్థాపకులు హరిహర–బుక్కరాయలు, మహాచక్రవర్తి శ్రీకృష్ణ దేవరాయల వంటి మహనీయుల విషయంలోనూ ఈ వక్రీకరణలు కనిపిస్తున్నాయి. వివిధ కులాలు, భాషా వర్గాలు వారిని తమవారిగా ప్రకటించుకోవడం ద్వారా వారి కీర్తిని కుల ప్రతిష్ఠకు ఉపయోగించుకుంటున్నాయి. సోషల్ మీడియా వేదికగా జరుగుతున్న ఈ చారిత్రక చౌర్యం, భావోద్వేగాలను రెచ్చగొట్టి సామాజిక విద్వేషాలకు దారితీస్తోంది.
నాటి సమాజంలో నేటిలాంటి కఠిన కుల వ్యవస్థ లేదు. కులాలు ప్రధానంగా వృత్తులను సూచించేవి. రాజులు తమ కులాన్ని బహిరంగంగా ప్రకటించుకోలేదు. రాజకీయ స్థిరత్వం కోసం అన్ని వర్గాలతో బంధుత్వాలు ఏర్పరుచుకుని, ప్రజలందరివాడిగా వ్యవహరించేవారు. ఈ చారిత్రక వాస్తవాలను విస్మరించి నేటి కుల చట్రాల్లో చరిత్రను బంధించడం సరికాదు.
చరిత్రను వక్రీకరించడం వల్ల గర్వం కాదు, విద్వేషమే పెరుగుతుంది. చారిత్రక పురుషులను కులాలకు పరిమితం చేయకుండా, వారిని ప్రాంతీయ, జాతీయ సంపదగా గౌరవించాలి. సత్యాన్వేషణే చరిత్ర లక్ష్యం. సత్యాన్ని కాపాడినపుడే సమాజం ఐక్యతతో ముందుకు సాగుతుంది.
